Płyty MgO Fire łączą odporność użytkową z dobrą izolacyjnością akustyczną, dlatego sprawdzają się w przegrodach, w których liczy się komfort i trwałość zabudowy. Fot. Fasada System
Czym jest płyta MgO Fire?
MgO Fire to mineralna płyta kompozytowa produkowana przez Fasada System. Jej rdzeń powstaje na bazie tlenku magnezu i siarczanu magnezu, z dodatkiem perlitu. Całość jest obustronnie wzmocniona siatką z włókna szklanego. Płyta nie zawiera chlorków, dzięki czemu nie sprzyja korozji łączników stalowych – ma to znaczenie wszędzie tam, gdzie pracuje na podkonstrukcji metalowej.
Klasa reakcji na ogień A1 zgodnie z PN-EN 13501-1+A1:2010 stawia ją w jednym rzędzie z płytami cementowo-włóknowymi, ale przy wyraźnie niższej gęstości (0,95 g/cm³ wobec ~1,55 g/cm³). W praktyce: ta sama niepalność, mniejsze obciążenie konstrukcji, łatwiejsza praca na budowie. To jeden z głównych powodów, dla których płyta magnezowa zastosowanie znajduje zarówno w budownictwie jednorodzinnym, jak i w obiektach przemysłowych.
Płyta magnezowa MgO Fire ma mineralną, kompozytową budowę, dzięki której może być stosowana jako trwały materiał do ścian, podłóg, dachów i okładzin. Fot. Fasada System
Płyta magnezowa – zastosowanie w budownictwie
MgO Fire trafia tam, gdzie jeden materiał musi pogodzić kilka wymagań naraz. Najczęściej spotykane obszary zastosowania:
- Poszycia ścian szkieletowych – zarówno wewnętrzne, jak i zewnętrzne, w konstrukcjach drewnianych i stalowych.
- Elewacje – jako nośne podłoże pod tynk cienkowarstwowy lub malowanie
- Pomieszczenia mokre i wilgotne – łazienki, pralnie, piwnice, kotłownie, baseny.
- Przegrody ogniowe – w układach systemowych, m.in. o klasie EI 60.
- Dachy – jako poszycie i warstwa wzmacniająca.
- Podłogi i suche jastrychy – także w układach z ogrzewaniem wodnym.
- Zabudowy o podwyższonych wymaganiach – hotele, szkoły, obiekty użyteczności publicznej, miejsca narażone na uderzenia lub wandalizm.
Można przyjąć prostą zasadę: wszędzie, gdzie projektant rozważa OSB, MFP, płytę cementowo-włóknową lub karton-gips, MgO Fire jest realną alternatywą. Często lepszą, bo pod względem parametrów technicznych deklasuje konkurencję.
Trzy sytuacje z budowy
1. Ściany szkieletowe i elewacje
W konstrukcji szkieletowej MgO Fire pełni trzy funkcje naraz: zamyka przegrodę, usztywnia ją mechanicznie i stanowi podłoże pod warstwy wykończeniowe. Na elewacji zachowuje się jak płyta cementowo-włóknowa, ale waży o jedną trzecią mniej. Przy domu jednorodzinnym to różnica kilkuset kilogramów na ścianach – odczuwalna przy montażu, transporcie i podczas projektowania konstrukcji.
Wytrzymałość na zginanie powyżej 11 MPa i odporność powierzchniowa powyżej 20 MPa (PN-EN 13892-6:2004) sprawiają, że płyta wytrzymuje uderzenia i obciążenia eksploatacyjne lepiej niż większość typowych poszyć drewnopochodnych.
W budownictwie szkieletowym płyty MgO Fire tworzą stabilne poszycie ścian i podłoże pod kolejne warstwy wykończeniowe. Fot. Fasada System
2. Łazienki, piwnice, pomieszczenia techniczne
W pomieszczeniach wilgotnych zastosowanie płyty magnezowej wymaga przede wszystkim stabilności wymiarowej po zamoczeniu – i tu MgO Fire sprawdza się doskonale. Płyta sklasyfikowana w kategorii A dla przesiąkliwości (PN-EN 12467:2009) nie puchnie i nie odkształca się pod wpływem wilgoci. Na powierzchni nie rozwijają się grzyby, pleśń, bakterie ani roztocza, dla których MgO Fire nie jest organicznym pożywieniem.
3. Suchy jastrych pod ogrzewanie wodne lub podłoga na legarach
Tu pojawia się konkretna technologia wykonawcza. Płyta podłogowa MgO Fire z piórowpustem (minimum 20 mm) albo dwie warstwy po 10 mm układane z przesunięciem łączeń tworzą stabilny suchy jastrych. Mocowanie odbywa się klejem poliuretanowym pokrywającym minimum 75% powierzchni podkładu styropianowego. Wokół ścian montuje się taśmę rozprężną PU (zwykle 20 × 30–40 mm), pozostawiając dylatację co najmniej 10 mm.
Po 2–3 godzinach od przyklejenia płyt można odciąć wystającą taśmę i wejść na posadzkę. Dla porównania – mokry jastrych cementowy schnie tygodniami. Różnica w harmonogramie inwestycji bywa więc nierzadko decydująca.
Mocowanie bezpośrednio na legarach: odległość osiowa pomiędzy legarami 60 cm, grubość płyty 20 mm lub dwie warstwy po 10 mm układane jak wyżej opisano. Przestrzeń pomiędzy legarami wypełniona materiałem termoizolacyjnym (np. wełna mineralna lub styropian). Na legarach przyklejana jest taśma wygłuszająca PE, której zadaniem jest likwidacja skrzypienia podłogi i wyrównanie niewielkich różnic w płaszczyźnie legarów (do 1 mm). Dylatacje od ścian należy zachować jak w przypadku jastrychu, a płyty przykręcać do legarów wkrętami tarasowymi w odległości min. 15 mm od krawędzi i max. 300 mm pomiędzy wkrętami. Na tak przygotowane podłoże można stosować wszystkie podłogowe materiały wykończeniowe.
Płyty MgO Fire mogą być wykorzystywane w układach podłogowych jako suchy jastrych, pozwalający ograniczyć mokre prace i przyspieszyć przygotowanie podłoża. Fot. Fasada System
Parametry, które robią różnicę
Najwięcej o możliwościach zastosowania płyt magnezowych mówi bezpośrednie porównanie z materiałami, które MgO Fire zastępuje na placu budowy:
Zestawienie parametrów pokazuje różnice między MgO Fire a płytami cementowo-włóknowymi i drewnopochodnymi, m.in. w zakresie klasy reakcji na ogień, wytrzymałości i zastosowania w trudnych warunkach. Fot. Fasada System
Spośród trzech rodzajów płyt tylko płytę magnezową MgO Fire można zastosować w ścianach narażonych na wysoką temperaturę. Dla projektanta to często ten szczegół przeważa o wyborze – bo zwalnia z konieczności łączenia dwóch różnych systemów płytowych w obrębie jednego obiektu.
Warto dodać dwa parametry spoza tabeli: izolacyjność akustyczna powyżej 40 dB oraz Atest PZH potwierdzający brak związków szkodliwych. MgO Fire nie zawiera azbestu, formaldehydu ani lotnych związków organicznych. Dla inwestycji z certyfikacją (BREEAM, LEED) bywa to argument przesądzający – i kolejny powód, dla którego płyta magnezowa zastosowanie ma także w obiektach o podwyższonych wymaganiach środowiskowych.
MgO Fire sprawdza się jako materiał do okładzin i elementów elewacyjnych, gdzie ważna jest stabilność, odporność na wilgoć oraz trwałe podłoże pod wykończenie. Fot. Fasada System
Obróbka i montaż
Płytę magnezową MgO Fire tnie się piłą do materiałów cementowych, frezuje, wierci, przykręca i klei. W zależności od grubości i miejsca montażu można też płytę łamać jak płytę kartonowo-gipsową pamiętając, że krawędź łamaną trudniej będzie wykończyć. Nie wymaga specjalistycznych narzędzi ani szkolenia ekipy budowlanej w zakresie wykraczającym poza standardowe praktyki przy płytach cementowo-włóknowych.
Standardowa szerokość płyty wynosi 1200 mm, długość: od 2400 do 3000 mm. To pozwala dopasować formaty do projektu i ograniczyć odpady. Dostępne są grubości od 3 do 20 mm, przy czym najczęściej stosowane to 6, 8 i 10 mm. Kilogram na metr kwadratowy dla każdego milimetra grubości, to prosta zasada, która ułatwia planowanie transportu.
Dostępność płyt MgO Fire w różnych formatach i grubościach ułatwia dopasowanie materiału do skali inwestycji oraz zakresu prowadzonych prac. Fot. Fasada System
Kiedy użycie MgO Fire ma sens
MgO Fire najpełniej pokazuje swoje atuty tam, gdzie jeden materiał musi spełniać kilka wymagań jednocześnie: wodoodporność, niepalność, wytrzymałość mechaniczną i możliwość pracy na zewnątrz. To sytuacje, w których łączenie kilku różnych płyt w jednym obiekcie komplikuje projekt, harmonogram i odpowiedzialność za wynik.
Płyty MgO Fire odpowiadają na wymagania miejsc narażonych na ogień i wilgoć, łącząc niepalność z odpornością na wodę i intensywną eksploatację. Fot. Fasada System
Dla projektanta zastosowanie płyty magnezowej MgO Fire to uproszczenie dokumentacji: zamiast trzech różnych płyt w trzech strefach budynku – jedna, którą można wykorzystywać od fundamentu po dach.
Dla wykonawcy: mniej błędów montażowych, mniej różnych technologii obróbki na jednej budowie.
Dla inwestora: krótsze harmonogramy, większa pewność trwałości przegród i mniejsze ryzyko reklamacji po latach użytkowania.
Więcej informacji na stronie: https://plytymgo.com
Firma:
